Nazwa piryt pochodzi od greckiego słowa „pyr” oznaczającego „ogień” lub „pyrites”, czyli iskrzący. Jest to bowiem minerał, który iskrzy się po uderzeniu o stal. Nazywany jest „złotem głupców”, ponieważ w dawnych czasach, często mylono go z prawdziwym złotem przez jego złoto-mosiężny kolor.

Grupa: kamień szlachetny z grupy siarczków.

Barwa: mosiężnożółta, mosiężna, złota, jasnożółta; nieprzezroczysty.

Połysk: metaliczny.

Łupliwość: niewyraźna.

Przełam: muszlowy, nierówny.

Pochodzenie: skały magmowe i metamorficzne, utwory hydrotermalne, skały osadowe.

Występowanie: Indie, Japonia, USA (Tennessee, Kolorado, Utah, Pensylwania), Boliwia, Peru, Meksyk, Kanada, Australia, Uganda, Kazachstan, Uzbekistan, Uganda, Rosja, Szwecja, Norwegia, Grecja, Hiszpania, Niemcy, Włochy (Wyspa Elba).

Można się nim wspomagać podczas dywinacji, ponieważ wzmacnia zdolności pozazmysłowego postrzegania i ułatwia rozpoznawanie głosu intuicji oraz kontakt z duchowymi przewodnikami. Przynosi poczucie wewnętrznej mocy i nadziei, co pozwala odnaleźć w sobie odwagę, pewność siebie i przezwyciężyć nieśmiałość. Oto lapis lazuli.

Lapis lazuli jest kamieniem cenionym od tysięcy lat. Jest niezwykłym połączeniem lazurytu, kalcytu i pirytu. Jego ciemnoniebieski kolor i zawarte w nim złote drobinki pirytu kojarzono z niebiosami i pochodzącymi z nich Bogami. Najwcześniejsze mity o nim pochodzą już z 4000 roku p.n.e. i dotyczą Inanny – sumeryjskiej bogini miłości, która przekroczyła bramę świata umarłych ze zrobionym z niego naszyjniku, symbolu jej wysokiej pozycji wśród bóstw.

Wierzono, że w lapis lazuli zamknięta została dusza bóstwa, a każdemu kto go posiada będzie zapewniać szczęście. W starożytnym Egipcie rzeźbiono w nim często podobizny Maat – bogini prawdy, a wysocy urzędnicy używali zrobionych z niego pieczęci do plombowania ważnych dokumentów.

Karneol to kamień występujący jako drobnokrystaliczne skały kwarcowe, o intensywnej, pomarańczowej barwie. Barwę tą zawdzięcza zawartości minerałów z zawartością żelaza tj. hematytu i goethytu. Właśnie te drobinki żelaza układają się w nieregularne wzory, barwiąc karneol na kolor, od intensywnego pomarańczowego, aż do nasyconego brunatnego. Jego nazwa pochodzi z języka łacińskiego, od słowa „caro”, co oznacza mięso.

Cechy i właściwości karneolu

Grupa: kamień szlachetny z grupy kwarcu.
Barwa: pomarańczowa w wielu odcieniach- od jasnego do pomarańczowoczerwonego, czerwona, koralowa, brązowo-koralowa, brązowa; jednorodna lub strefowa, pasmowa, plamiasta.
Połysk: woskowy.
Pochodzenie: skały wulkaniczne, strefa wietrzenia.
Występowanie: Indie, Arabia Saudyjska, Urugwaj, Egipt, Brazylia, USA (Kolorado, Utah, Nebraska), Australia, Rosja, Niemcy, Czechy, Rumunia i Polska.

Karneol nazywany jest kamieniem odwagi. W bardzo mocny sposób działa na nasze centrum aktywności i działania w każdej sferze życia. Oznacza to, że ten kamień budzi w nas apetyt na życie i radość z pojawiających się w nim zmian. Wręcz zachęca nas do przemian i porzucenia starych, bolących schematów.

Turmalin – bogactwo, przyjaźń, miłość, a przy tym równowaga, harmonia i uziemienie. Kamień ten zaliczany jest do kamieni słonecznych, a więc przyciąga przyjaźń i inspirację i wszystkie inne dobre energie.

Turmaliny to mieszaniny barwnych skał z grupy krzemianów. Najłatwiej spotkać je w Brazylii, w USA, w Afganistanie, na Madagaskarze, na Uralu oraz w Rosji. W Polsce natkniemy się na nie w Górach Sowich, na Dolnym Śląsku oraz w Tatrach.

Turmaliny mają różnokolorowe odmiany – w ten sposób wyróżniamy takie o kolorze zielonym, jasnoniebieskim, czerwonym, różowym oraz czarnym. Ze względu na kolor, ma też właściwą sobie nazwę: zaczynając od zielonego –  achroit, indygolit, rubelit, werdelit. Czarny Turmalin to schörl, a brązowy drawit. Kamieniom nadawane są często lokalne nazwy, ponieważ często występują jako mieszanka kilku kolorów. Najbardziej cenione są kamienie wielobarwne lub tak zwane arbuzowe: czerwone lub różowe w środku, a na zewnątrz zielone.

Turmalin to kamień szlachetny o potężnej mocy. Doskonale utrzymuje ładunek energetyczny, a to dlatego, że jest piroelektryczny – zmiana temperatury powoduje powstanie ładunków elektrycznych – oraz piezoelektryczny – ma zdolność do przechowywania ładunków elektrycznych oraz do przetwarzania energii. Kamień ten uwalnia jony ujemne i emituje promieniowanie podczerwone.

Kamień księżycowy rozpoznamy po srebrzysto-perłowej poświacie. Czasem jego barwa może wpadać w kolor niebieski, zwłaszcza wtedy, gdy kamień jest bezbarwny i prawie przezroczysty. Poświata przypomina światło księżyca – stąd jego nazwa. Kamień ten składa się z kryształów adularu oraz ortoklazu i jest niezwykle cenny ze względu na zjawisko świetlne zwane adularyzacją, czyli występowanie niebieskawego pasma, które przesuwa się przy poruszaniu kamieniem (efekt kociego oka).

Symbolika kamienia księżycowego

Starożytni doszukiwali się w nim odbicia księżyca. Nazywany był kiedyś "astrios, astroites" – w  wolnym tłumaczeniu "gwiazda błyszcząca światłem pełnego Księżyca". Opisywany był jako przeźroczysty, podobny do kryształu górskiego, lecz z jaskrawą białą plamą, która przesuwa się przy płynnym poruszeniu kamienia. Uważano, że jaskrawej plamy ubywa i przybywa, i ma na to wpływ faza księżyca.

Nazwa kamienia – malachit, pochodzi z języka greckiego, oznacza „moloche”, roślinę – ślaz. Właśnie liście tej rośliny mają piękny, zielony kolor, taki jak malachit.

W epoce brązu używano zmielonego malachitu jako pigmentu do farb. Po oszlifowaniu kamienia, widać jego pasiastość warstw w różnych odcieniach zieleni. Warstwy zazwyczaj układają się liniowo, czasami tworzą pierścienie, a sporadycznie układają się w inne struktury. Za barwę malachitu odpowiada miedź, dlatego też najczęściej spotyka się go w miejscach utleniania złóż miedzi. Dodatkowo występuje on razem z azurytem, skąd też nazwa jednej z odmian tego minerału – malachit azurytowy. Równie znany jest kamień z Ejlat, często zwany po prostu – ejlatyt, który jest zrośniętym malachitem, turkusem oraz chryzokolą.

Ma energię receptywną (energia magnetyczna, kojąca, przyciągająca, często używana podczas medytacji do wzmocnienia miłości, uspokojenia i wyciszenia). Energetycznie rezonuje z planetą Wenus, jego żywiołem jest Ziemia.

Szmaragd jest jednym z najcenniejszych kamieni szlachetnych. jest poszukiwany przez pasjonatów, ceniony przez jubilerów i kolekcjonerów kamieni szlachetnych. Ale poza swoim pięknem ma również sporo właściwości, które wpływają na nasze ciało i ducha.

Szmaragd występuje w Austrii, Australii, Brazylii, Kolumbii, Pakistanie, Zimbabwe, Tanzanii i w USA. Kamień ten jest minerałem z grupy krzemianów. Ma intensywnie zieloną lub przezroczyście zieloną barwę; w końcu z łaciny smaragdus oznacza zielony. Swój kolor zawdzięcza domieszkom chromu i wanadu. Bardzo często zawiera inkluzje gazowe, ciekłe i mineralne – kalcyt, piryt, biotyt. Ich charakter najczęściej zdradza miejsce pochodzenia.

Uznaje się, że szmaragd pozytywnie oddziałuje na tych, którzy mają go przy sobie. Uspokaja, wyrównuje energię, dzięki czemu łatwiej wyjść z sytuacji stresowych. Być może to również kwestia barwy, ponieważ głęboka zieleń uspokaja.

Szmaragdy były cenione już w starożytności, a ich sława nie minęła do dziś.

Larimar, zwany również Kamieniem Atlantydy, to rzadki minerał (wartościowa odmiana pektolitu) występujący tylko w jednym miejscu na świecie – na Karaibach, w Republice Dominikany. Ma niezwykłe właściwości, jest unikatowy i trudny do zdobycia, stąd wyróżnia się również wysoką ceną. Czy warto w niego inwestować? Dowiedz się, jakie korzyści przyniesie ci Kamień Atlantydy.

Jak głosi lokalna legenda w 1974 roku niejaki Miguel Mendez i wolontariusz Korpusu Pokoju Norman Rilling widząc piękne, błękitne kamienie na plaży, wyruszyli w górę rzeki Rio Bahoruco, spływającej z masywu o tej samej nazwie i tam odnaleźli złoża larimaru, słynnego dziś na cały świat. Nazwa pochodzi od połączenia imienia córki Miguela, Larissy, której uroda skojarzyła się tacie z błękitem niebieskiego morza Karaibskiego – stąd doszło słowo mar.

Jak można zauważyć kamień ten odkryto stosunkowo niedawno i jest on nazywany również kamieniem Ery Wodnika, gdyż pozwala przystosować swoje wibracje do nowych czasów.

Ciekawostka: jakość kamienia zależy od jego koloru! Im bardziej jest błękitny, tym droższy.

Wpatrywanie się w ten kamień i jego opalizujący odcień limonkowej zieleni, przywodzi na myśl obrazy liści i lasu. Peridot, zwany po polsku oliwinem, jest symbolem obfitości i dobrobytu. Zgodnie z tradycją, jego noszenie przyciąga do naszego życia miłość. Kiedy kąpiemy się w jego blasku, możemy poczuć miłość Wszechświata, chroniącego nasze serce. Zaś medytacja z peridotem sprawia, że oświetla on jasnym blaskiem naszą drogę duchowej odnowy i pozwala odkrywać nowe horyzonty.

Skąd się wziął peridot

Peridot narodził się z ognia i wyszedł na światło jako jeden z dwóch klejnotów (drugim jest diament) uformowanych nie w skorupie ziemskiej, ale w stopionej skale z górnego płaszcza i wypchniętych na powierzchnię przez potężne siły trzęsień ziemi i wulkanów. Podczas gdy takie peridoty rodzą się we wnętrzu naszej planety, inne kryształy peridotu mają pochodzenie pozaziemskie. Znajdowano je w rzadkich meteorytach-pallasytach (odnaleziono ich do tej pory tylko 61), powstałych ok. 4,5 miliarda lat temu i będących pozostałością po narodzinach naszego Układu Słonecznego. Peridot w swej podstawowej postaci, czyli w formie oliwinu, został znaleziony również w pyle komet, na Księżycu, podejrzewa się też jego istnienie na Marsie. Pradawni wierzyli, całkiem słusznie zresztą, że ów kryształ trafił na Ziemię przez eksplozję na Słońcu i niesie ze sobą jego leczniczą moc.

Skład chemiczny czaroitu to zagadka, której nawet najnowocześniejsze technologie nie są w stanie rozwiązać. Jak powstał ten magiczny minerał? Gdzie go można znaleźć i jakie moce skrywa? Ten enigmatyczny kamień od lat fascynuje zarówno miłośników ezoteryki, jak i kolekcjonerów oraz ludzi nauki. Czaroit jest minerałem o wyjątkowych właściwościach i pięknej fioletowej barwie, jednak jego pochodzenie wciąż pozostaje tajemnicą.

Historia odkrycia czaroitu

W roku 1974, geolog o nazwisku Dietmar bada Masyw Muruński w Rosji, położony nad rzeką Czarą. Podczas badań naukowiec natrafia na nieznaną sobie skałę. Opisał ją wstępnie jako łupek cummingtonitowy. 26 lat później, w roku 1974, kolejny rosyjski geolog ponownie odnajduje skałę i, z racji jej piękna i struktury, postanawia podarować jej fragment swojej małżonce, również geologowi. Kobieta urzeczona prezentem, postanowią poddać skałę badaniom.

Fluoryt to kamień szlachetny, posiadający szeroki wachlarz właściwości. Jego struktura jest najbardziej symetryczną bryłą, istniejącą w trójwymiarowej rzeczywistości. Ze względu na swoją wysoce uporządkowaną budowę, fluoryt wprowadza harmonię i porządek do otoczenia. Powoduje u jego posiadacza zwiększenie zdolności intuicyjnych i logicznych. Fluoryt, poprzez równoważenie pozytywnych i negatywnych aspektów umysłu, przyspiesza duchowe przebudzenie. Zapoznaj się z wyjątkowymi właściwościami fluorytu. 

Historia fluorytu

Fluoryt wydobywany jest w różnych częściach świata. Jego największe złoża znajdują się w Chinach, Anglii, Niemczech, Meksyku oraz w Stanach Zjednoczonych.

Ten kamień szlachetny jest ceniony przez ludzkość od tysięcy lat.  W starożytnym Egipcie był używany do tworzenia rzeźb w postaci totemów, figurek bogów, bogiń, przewodników, zwierząt, a także przedmiotów użytku codziennego, czyli kubków, mis i waz. Starożytny rzymski przyrodnik, Pliniusz Starszy, pisał w encyklopedii, że fluoryt jest jednym z najcenniejszych klejnotów na naszej planecie, ponieważ posiada właściwości lecznicze i magiczne. Fluoryt był ceniony przez starożytnych Rzymian, Egipcjan, Celtów, Brytyjczyków, Chińczyków i Indian.

Aby móc w pełni wykorzystać działanie kryształów, po każdym oczyszczaniu należy je naenergetyzować oraz zaprogramować. Tylko w ten sposób przygotowane kryształy będą w stanie w pełni wydobyć swoje właściwości i pomóc nam w osiągnięciu wyznaczonego celu.

Wybierając właściwą metodę energetyzacji należy kierować się przede wszystkim dobrem kryształu. Nie wystawiamy na ostre słońce ciemnych kryształów lub ametystu czy też nie zakopujemy w mokrej ziemi selenitu. Tego typu nieprzemyślane działania mogą zakłócić nieodwracalnie ich wibracje. Aby tego uniknąć, należy bacznie obserwować prognozę pogody oraz fazy księżyca.

Oprócz posiadania swojej naturalnej mocy kamienie jak gąbka przesiąkają również energią ludzi i miejsc, z którymi się stykają. Zanieczyszczenia mogą nie tylko zakłócić ich dobroczynne właściwości, ale również szkodzić osobie, która ich używa. Oczyszczanie to prosty proces usuwający wszelkie negatywne wpływy z przeszłości, dzięki któremu będziemy mogli z nimi dalej pracować i uchronić się przed ich negatywnym działaniem.

Kiedy oczyszczać?

Każdy kamień, który do Ciebie dotrze powinien zostać od razu oczyszczony. Jak często będziemy później tę czynność powtarzać zależy od częstotliwości pracy z nimi oraz od stopnia ich zabrudzenia. Niektóre z kamieni, takie jak bursztyn, należy oczyszczać nawet codziennie. Jeżeli jesteś osobą sensytywną, będziesz odczuwać energię, którą posiadają. Aby sprawdzić stopień zanieczyszczenia, można posłużyć się także wahadełkiem.

Jak oczyszczać?

Sposobów jest kilka, a z pomocą przychodzi nam oczywiście Matka Natura. Dobór metody zależy od naszych preferencji, jednak miejmy na uwadze fakt, że nie wszystkie kamienie dobrze reagują np. na wodę lub sól. Niewłaściwy sposób oczyszczania może nasze kamienie uszkodzić.