Zwierzę mocy to odbicie nas samych. Rodzaj naszej energii, zachowań i wewnętrznych skarbów. Koncepcja ta jest znana w różnych kulturach na całym świecie i to od zarania dziejów. Indianie na przykład wierzyli, że rodzimy się w towarzystwie energii konkretnych zwierząt. Współcześnie również pracuje się ze zwierzętami mocy – są one doskonałymi przewodnikami na życiowej drodze. Jak z nimi współpracować?

Na początek potrzebujesz odkryć swoje zwierzę mocy. Możesz postawić pytanie o swoje zwierzę mocy przed snem lub w trakcie medytacji, czy rytualnego tańca. Lub zastanowić się, jakie zwierzę najbardziej do ciebie pasuje, a może przyciąga cię od dawna.

Co dalej? Pracując ze zwierzęciem mocy potrzebujecie innych metod niż tylko słowa. Zaopatrzcie się w odwagę spojrzenia w dziką część swej duszy.

Koty od wieków fascynują ludzi swoimi tajemniczymi zdolnościami. Nie tylko są uroczymi towarzyszami, ale również posiadają niezwykłe właściwości magiczne. W tym artykule zgłębimy sekrety kocich zdolności, które sprawiają, że są wyjątkowymi przyjaciółmi dla osób praktykujących  magię i rozwijających się duchowo.

Kocia historia. Od kultu do diabelskich pomówień

Koty były zawsze źródłem fascynacji i kontrowersji. W starożytnym Egipcie były one otaczane szczególnym szacunkiem. Uważano je za symbole płodności, potencji, szczęścia i radości. W mitologii egipskiej Bastet, którą często przedstawiano jako kota lub kobietę z głową kota, była boginią miłości, radości, muzyki, tańca, domowego ogniska, płodności oraz kotów. Uważano, że Bastet miała moc ochrony mężczyzn przed chorobami i demonami. Często nosiła na głowie skarabeusza, który symbolizował wschodzące słońce i nawiązywał do jej roli w walce z Apopisem, ucieleśnieniem chaosu, często przedstawianym jako wielki wąż. W ikonografii Bastet często można było zobaczyć krzyż Ankh, reprezentujący życie, oraz sistrum, instrument muzyczny, który był związany z jej władzą. Bastet była boginią o wielu obliczach, łączącą w sobie piękno, muzyczny talent oraz zdolność do zapewnienia ochrony i harmonii w życiu ludzkim. Jej obecność była uważana za błogosławieństwo, które chroniło przed złem i przynosiło radość.

Delfiny, te pełne uroku istoty oceaniczne, od wieków fascynują ludzi swoją inteligencją, wdziękiem i tajemniczością. Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, co delfiny mogą nam przekazać jako zwierzęta mocy? W tym artykule zanurzymy się w głębokie wody mądrości, które delfiny mają do zaoferowania, i odkryjemy, jak mogą one wpłynąć na nasze życie na poziomie duchowym. Od ich roli w mitologii i kulturze, przez zdumiewające zdolności komunikacyjne, aż po ich znaczenie w kontekście duchowym — przygotujcie się na fascynującą podróż w świat delfinów.

Obecność gołębia jest silnie powiązana z miastami i obecnością człowieka. Od zarania dziejów można znaleźć o nim wzmianki w wielu kulturach, religiach czy systemach wierzeń. Uważa się, że gołąb reprezentuje miłość, łagodność, poświęcenie, pokój i łaskę. Wkraczając do naszego życia pomaga nam oczyścić się z traum przechowywanych w pamięci oraz pomaga odnaleźć nam miłość i spokój.

Z pewnością każdy z nas miał okazję zobaczyć lub nawet nakarmić gołębia. Ptak ten jest powszechnie znany w całej Polsce. Gołąb widywany i zamieszkujący miasta naszego kraju to ptak, który nazywany jest gołębiem miejskim. Pochodzi on od dzikiego gołębia skalnego zasiedlającego niegdyś południową Europę, Azję i północną Afrykę. Możemy spotkać gołębia o wielu kolorach. Powodem takiej różnorodności jest mieszanie się różnych ras gołębi domowych z gołębiami skalnymi. Upierzenie jakie dostrzeżemy może być całkowicie lub częściowo białe. Niekiedy pióra gołębia mają barwę brązową, a nawet czarną. Jednak najpopularniejszym wzorem ptasich piór są odcienie szarości i dwa charakterystyczne paski na skrzydłach. U gołębi miejskich nie występuje dymorfizm płciowy, oznacza to, że samiec i samica zasadniczo nie różnią się między sobą. Długość ciała tego ptaka wynosi około 30-35 cm, masa ciała natomiast nie przekracza 400 g. Jest to niewielkie zwierzę, które żywi się nasionami, bardzo często dokarmiane jest przez ludzi. Ciało gołębia jest dobrze przystosowane do warunków zewnętrznych, to jest jeden z głównych powodów dla którego ptak ten jest tak powszechny na całej planecie. Bez problemu dostrzeżemy gołębia w każdym zakątku planety, prócz Antarktydy, ponieważ jest to towarzyskie zwierzę, które nie boi się ludzi.

Symboliczne znaczenie renifera wykracza daleko poza Święta Bożego Narodzenia, chociaż szczególnie o tej porze roku, zwierzę to kojarzy nam się z saniami Mikołaja i ozdobami świątecznymi. Jako totemiczne zwierzę, renifer reprezentuje bezpieczne wędrówki, siłę i wytrzymałość. Kiedy zjawia się w naszym życiu, uczula nas na komunikację i pomaga w duchowej transformacji.

Renifer jest półudomowionym stworzeniem. W niektórych częściach świata jest to zwierzę domowe, pomagające człowiekowi w wielu pracach gospodarczych i przenoszące ciężary. Dziko żyjącego renifera znajdziemy chociażby w Ameryce Północnej. Ssak ten pochodzi z rodziny jeleni. Renifer, niekiedy nazywany jest karibu. Renifer w rzeczywistości jest rogatym stworzeniem, gdzie zarówno męski osobnik, jak i żeński, posiada obfite poroże. Zwierzę to żyje w bardzo trudnych warunkach. Dzięki Matce Naturze doskonale przystosowało się do chłodnych klimatów i skalistych terenów. Nos renifera został zaprojektowany tak, aby umożliwiać życie na mroźnej północy. Swoim kształtem i rozmiarem ogrzewa zimne powietrze zanim dotrze ono do płuc. Dzięki temu, temperatura ciała stworzenia nie spada. Ponadto włos na ciele jest miękki i pusty, całe futro posiada dwie warstwy, w ten sposób renifer zapewnia sobie dodatkową ochronę termiczną. Na uwagę zasługują również kopyta ssaka, które zmieniają swoją grubość i kształt zależnie od pory roku. Latem kopyta renifera rozszerzają się i stają się miękkie, podobne do gąbki. Struktura ta pozwala utrzymać się zwierzęciu na delikatnej, rozmrożonej i przesiąkniętą wodą ziemi. Zimowe warunki jakie panują w naturalnym środowisku reniferów, wymagają już innego stylu podbicia kopyt. W tym sezonie twardnieją i kurczą się. Dzięki powstałej przerwie na środku kopyta, renifer może pozostać na śniegu i rozkopywać zamarzniętą ziemię w poszukiwaniu jedzenia. Renifer jest również jedynym ssakiem, który widzi światło ultrafioletowe. Ta podwyższona wrażliwość pozwala mu lepiej widzieć w świetle arktycznego klimatu.

Bóg zaczerpnął garść wiatru południowego i dmuchnął na niego swoim oddechem i tak stworzył konia…

Jeżeli rozpatrujemy Królestwo Zwierząt w kategoriach wkładu w rozwój cywilizacji człowieczej, to z pewnością koń jest na pierwszym miejscu. Asystował człowiekowi pierwotnemu w codziennym życiu, sztuce, wierzeniach. Spotykamy jego wizerunek w pierwotnych jaskiniach, w których rodziły się pierwsze plemiona. Pojawia się w świętych księgach, mitologiach, legendach i apokryfach praktycznie każdej cywilizacji i kultury. Był więc nie tylko codziennym partnerem, ale także mistycznym symbolem.

W kulturze Celtów koń był zwierzęciem totemicznym, czczonym na równi z wieloma bóstwami. Łączyli oni konia głównie z wojną, zawsze w kontekście zwycięstwa i triumfu. Był dla nich symbolem podboju i ekspansji terytorialnej. Wojowników i ich wierzchowce łączyła głęboka duchowa więź, ale w tradycji celtyckiej koń był nie tylko ich atrybutem.

Mityczne stworzenie jakim jest jednorożec posiada magiczną symbolikę. Jego róg jest znany każdemu ze swoich niezwykłych sił. Przychodząc do nas, jednorożec przypomina nam o naszej wewnętrznej mocy, celu naszej duszy i magii, która kryję się w każdym z nas.

Jednorożec to mityczny biały koń z rogiem na środku czoła. Opis ten jest zgodny ze starszym folklorem i naszym nowoczesnym obrazem zwierzęcia. Jednak niektórzy myśląc o jednorożcu wyobrażają go sobie zupełnie inaczej. W wielu mitach jednorożec przybiera różnorodne kształty. Jeden z najpopularniejszych opisów prezentuje ów zwierzę jako jelenia z głową i grzywą konia, oczywiście z rogiem na czole. Jednak mity i legendy łączy jedno: duchowe zwierzę jednorożca jest bardzo rzadkie, jest to jedno z najbardziej magicznych, znanych stworzeń na całym świecie. Według nirktórych opisów z łatwością może poruszać się między światami, jest również mistrzem zmiany kształtu, może stać się kimkolwiek zechce. Fascynacja tym zwierzęciem jest wręcz światowa, jednorożec pojawia się w filmach, książkach dla dzieci, naszych snach i wyobraźni.

Malutkie stworzenie jakim jest mrówka posiada ogromną symbolikę i znaczenie w świecie duchowym. Mrówka stała się symbolem siły, pracowitości, uczciwości, jedności, jak i determinacji. W naszym życiu pojawia się zazwyczaj, aby przypomnieć nam, że w życiu nic nie przychodzi łatwo i bez wysiłku.

Mrówki żyją prawie w każdym zakątku Ziemi. Są szczególnie rozpowszechnione w lasach tropikalnych, gdzie mogą stanowić nawet połowę wszystkich owadów żyjących na danych terenach. Na całym świecie występuje ponad 10 000 znanych nam gatunków mrówek. Mrówki na pozór wydają się zwykłymi owadami, jednak posiadają pewne wyjątkowe zdolności.

Dysponują na przykład niesamowitą siłą, biorąc oczywiście pod uwagę ich bardzo mały rozmiar, która pozwala im unieść blisko 20-krotność własnego ciężaru. Kolejną ich niezwykłą cechą jest brak płuc. Tlen dostaje się przez maleńkie otwory w całym ciele, również przez nie ulatnia się dwutlenek węgla.

Mrówki są stworzeniami społecznymi, co oznacza, że żyją w dużych koloniach lub grupach. W zależności od gatunku, kolonie mrówek mogą składać się nawet z miliona osobników. Żyją zazwyczaj w zorganizowanych zbiorowiskach gniazdowych, które mogą znajdować się pod ziemią, w kopcach na poziomie gruntu lub na drzewach. W kolonii występują najczęściej cztery rodzaje mrówek: królowa, pracownice, samce oraz mrówki-żołnierze. Każda z grup posiada określone zadania, które wykonywane są z wielką starannością i sumiennością.

Owady te komunikują się między sobą za pomocą wydzielanych środków chemicznych, które służą do ostrzegania przed niebezpieczeństwami lub wyznaczają drogę do obiecującego źródła pożywienia. Zwykle żywią się nektarem, nasionami, grzybami czy owadami. Jednak niektóre gatunki są bardziej drapieżne i spożywają nawet małe gady, ptaki i ssaki.

Smoczy totem jest jednym z najstarszych i najpotężniejszych zwierzęcych totemów, którego symbolika reprezentuje ogromny zakres cech, atrybutów i emocji. Jest także posłańcem magii i równowagi, zachęca nas byśmy wykorzystywali naszą psychiczną naturę i zobaczyli świat oczami, które dostrzegą ukryte tajemnice i cuda.

Ludność z wielu przeróżnych kultur na całym świecie postrzega smoka jako tajemnicze i bardzo potężne stworzenie. Postać smoka pojawia się w wielu mitologicznych opowieściach, jak i legendach. Przez wieki to mityczne stworzenie było inspiracją i motywacją do pisania książek, wierszy, jak i tworzenia filmów. Zazwyczaj smok kojarzy się nam z niebezpieczeństwem i wywołuje w nas strach. Mimo to smoczy duch jest powszechnie szanowany na całym świecie i uznawany za symbol przetrwania.

Jeleń pomoże Ci wrócić do natury, otworzyć się na miłość wobec siebie, taką bezwarunkową, spokojną. Znajdziesz dzięki niemu wewnętrzne dziecko, zagubione w umysłowych programach i technologicznej cywilizacji. Jeleń pozwoli Ci postrzec więcej i dalej, byś był w stanie przeskoczyć przez rzekę emocji i znaleźć się w Piątym Wymiarze. Czy jesteś gotowy na spotkanie z nim?

Kiedy pierwszy raz zobaczyłam w wizji jelenia, był ogromny, z monstrualnym porożem. Zaprowadził mnie z morskiej plaży do zamglonego lasu, by za chwilę ukazać się mi na stromej grani, wysoko nade mną. Przedstawił mi swoje królestwo – przepiękną pierwotną naturę, której miałam na nowo zaufać, zaprzyjaźnić się z nią. Na nowo poczuć z nią połączenie. Zawsze spokojny, dostojny przechadzał się po lesie wprowadzając mnie w wyższe wymiary postrzegania. Bo Jeleń to król lasu, który reprezentuje Ducha Natury. Wyższy wymiar Przyrody, pełnej dew, druidów, elfów i baśniowego świata, dostępnego dla tych, których intencje są czyste, a serca gorące bezwarunkową miłością do Świata. Kiedy objawi się Tobie Jeleń, bądź wdzięczny, bo właśnie otwierają się przed Tobą bramy wyższej świadomości. Tu na Ziemi i także w Kosmosie.

Koty, obok psów, należą do czołówki ulubionych zwierząt ludzi. Zresztą, kto z nas nie oglądał memów ze śmiesznymi lub słodkimi kotkami? Choć nie są tak oddane jak psy, przypominają nas, ludzi, w swoim zachowaniu. Lubią chodzić swoimi drogami, są bystre, potrafią obrazić się na właściciela i potrzebują zarówno wspólnej zabawy, jak i samotności. Są nieprzewidywalne – każdy kot jest wyjątkowy, jednocześnie żaden nie zachowuje się tak samo przez cały tydzień, czy nawet dzień. To nie wszystko. Podpatrując koty możemy uczyć się od nich buddyzmu i to siedząc w domu!

Koci nauczyciel medytacji 

W książce “Twoje drugie życie zaczyna się, gdy zrozumiesz, że życie jest tylko jedno”, autorstwa Raphaëlle Giordano, główna bohaterka dostaje zadania od rutynologa (lekarza pomagającego ludziom zwalczać rutynę w życiu), które mają pomóc jej w zmianie życia na lepsze i osiągnięciu poczucia pełni i szczęścia. Jednym z takich zadań jest lekcja medytacji. Bohaterka przyjeżdża na umówione spotkanie z największym mistrzem, po czym zostaje sam na sam…z kotem, w ogrodzie!

Koty są całkowicie zanurzone w chwili obecnej. Mogą leniwie odpoczywać, a kiedy tylko dasz im zabawkę, momentalnie wejdą w stan zabawy. Zawsze odpowiadają z teraz, ze swoich obecnych potrzeb i adekwatnie do sytuacji. Daj kotu karton, a zobaczysz jak dostosuje go pod siebie. Karton dla mistrza, jakim jest kot, może nagle zamienić się w wspaniałą zabawkę, wielka przygoda]ę eksploracji, miejsce spoczynku i świetną kryjówkę. Wszystko zależy od obecnego kaprysu i nastroju kota. A jak my reagujemy na to, co daje nam los? Ile razy wychodzimy z punktu swoich oczekiwań, nieprzerobionych emocji, wewnętrznych przekonań, minionych doświadczeń, czy choćby zasłyszanych stereotypów? Ile razy odkładamy mówienie życiu ochoczego ”tak” na później, a czasem w ogóle odzwyczajamy się od postawy otwartości i przyjmowania tego, co daje los?

Wydra jest doskonałym symbolem pogody ducha. Swoim energetycznym archetypem obejmuje kobiecą mądrość uzdrawiania, wrażliwość i świadomość duchową. Zwierzę Mocy Wydry uczy, jak sięgać do czeluści nieświadomości, przy jednoczesnym zachowaniu pogody ducha i radości. Kiedy to totemiczne zwierzę zjawia się w naszym życiu, zwiastuje idealny czas, aby zacząć odkrywać swoją duchowość i torować drogę do oświecenia.

Wydra występuje prawie w całej Europie, w Azji od koła podbiegunowego do Japonii. Jej bytowanie obejmuje nawet Wyspy Sundajskie, zamieszkuje także Afrykę Północną, występuje również na całym terytorium Polski. Wydra jest doskonałym pływakiem i niechętnie oddala się od wody. Jest to jej naturalne środowisko bytowania, mimo to potrafi podjąć dalekie podróże, kiedy w siedlisku zabraknie jej pożywienia. To wodolubne stworzenie prowadzi głównie nocny tryb życia, co utrudnia jej obserwację. Z powodu środowiska w jakim przebywa, wydra wykształciła cechy, które sprawiają, że jest niezwykle zwinna w wodzie, jak i na lądzie. Opływowy kształt ciała oraz duży, silny ogon – mieszanka ta sprawia, że podczas podwodnych pościgów żadna jej ofiara nie ma szans na przeżycie. Oczywiście nie tylko te dwa elementy sprawiają, że wydra jest podwodnym oprychem siejącym strach i spustoszenie. Wibrysy – długie, bardzo dobrze rozwinięte włosy – na których znajdują się receptory czuciowe, pomagają wyczuwać w jej pobliżu potencjalne zagrożenia. Dodatkowo błony pławne między palcami dodają wydrze prędkości i mocy pod wodą, sprawiają, że może z powodzeniem odpychać się od jej tafli. Wydra żywi się głównie rybami, drobnymi wodnymi bezkręgowcami, żabami oraz pisklętami ptaków wodnych. Z tego względu ssak został przypisany do rodziny drapieżnych ssaków. Osiąga blisko do metra długości ciała wraz z ogonem i może ważyć nawet 10 kilogramów.

Łabędź o wyglądzie prawie niebiańskim jest stworzeniem o nieskończonej łasce. Celebruje on kulturę, piękno, miłość, wiarę i głębie duszy. Pod warstwą nieskazitelności tkwi rdzeń mistrzowskich umiejętności. Swoją mocą pobudza fantazję i piękno. Łączy ciało i umysł. Pozwala dostrzec prawdziwą miłość oraz rozświetla wszystko to, co w nas najciemniejsze.

Łabędź to obecnie najcięższy ptak zdolny do aktywnego lotu zamieszkujący Polskę. Z wielkim wdziękiem porusza się po wodzie, pozostawiając za sobą ledwie widoczną zmarszczkę. Płynąc, często wygina szyje, a skrzydła unosi w górę niczym żagle wielkiego statku. Ptak ten, nie nurkuje w wodzie aby zebrać pokarm, ślizga się z gracją po tafli zanurzając długą szyje z dziobem. Aby wzbić się w powietrze niezbędny jest mu zbiornik wodny, na którym wykonuje rozbieg. Wzbija się zawsze pod wiatr, dopiero później, gdy nabiera odpowiedniej wysokości pracując intensywnie skrzydłami, zmienia kierunek lotu. Skrzydła łabędzia biją powoli, równomiernie zapewniając mu wymaganą wytrzymałość, aby dotrzeć do celu bez zmęczenia. Ptak ten łączy się z partnerem na całe życie, jest oddanym, troskliwym i kochającym towarzyszem.

Gdy podczas medytacji pojawia Ci się pantera, początkowo cieszysz się jej gibkim ciałem, kocią zwinnością i statutem drapieżnika, który wszystko może. To wszystko prawda, ale czarna pantera swoje atuty wykorzystuje często z cienia. To kobiecość, który wynika z braku miłości od mężczyzny, od ojca.

Czarna pantera ma mocno zniekształcony obraz mężczyzny w swoim życiu. Może bać się niedostępnego ojca, który zbyt mocno kontrolował jej seksualność i dojrzewanie oraz bycie kobietą. Rzadko taki ojciec potrafi okazać miłość słowem, przytuleniem, bo sam wbity jest w schemat bycia poważanym i groźnym ojcem, takim jak katolicki Bóg na nieboskłonie.

Może czarna pantera codziennie, jako mała dziewczynka, słyszała od sióstr i koleżanek, matki czy ciotki jacy ci faceci są beznadziejni. Złe szepty jak trucizna wlewały się w ucho tworząc egregor mężczyzny, którego nie warto kochać, bo jest taki zły. Jak złe czarownice stojące z zatrutym jabłkiem karmiły małą panterę fałszem, że miłości męskiej jest jak na lekarstwo. I mała pantera zasypiała jak Królewna Śnieżka marząc o księciu na białym koniu. Wszelkie melodramaty ukazywały ckliwe historie, które urastały w wyobraźni młodej kobiety do rangi niedoścignionego wzoru. Tak czarna pantera stworzyła obraz partnera z różnego rodzaju braków. I takiego szuka – i co gorsza – znajduje w dorosłym życiu.

“Dzik jest dziki, dzik jest zły….” Któż z nas nie słyszał tego wierszyka? Dzik w naszej kulturze został utrwalony jako krwiożerczy postrach lasu. Jak to się jednak ma do dzika jako zwierzęcia mocy?

W kulturach bardzo starych, jak chińska czy babilońska, dzik pełni ważne funkcje.

W mitologii greckiej zgładzenie dzika erymanckiego było jedną z prac Heraklesa. Artemida zaś zesłała dzika kalidońskiego, na krainę króla Kalidonu, Ojneusa, ponieważ złożył ofiary ku jej czci. Wielu śmiałków próbowało zabić dzika, wreszcie udało się to Meleagerowi. Śmierć dzika miała zwiastować koniec zimy, rychłe nadejście wiosny.

Według wierzeń hinduskich, jeden z awatarów Wisznu przybrał formę dzika i wydobył kulę ziemską z otchłani piekieł. W Babilonie uważano go za posłańca bogów.

Według mitologii skandynawskiej, Frejr – bóg urodzaju, roślinności, pokoju, bogactwa i radości miał dzika o złotej szczecinie, imieniem Gullinbursti. Można było na nim jeździć, pływać czy też latać, a Frejr dosiadał go lub zaprzęgał go do swojego podniebnego powozu. Drugim imieniem tego dzika było Slidrugtanni, czyli Straszliwy Kieł. Bliźniaczą siostrą Frejra była Freja, bogini płodności, magii, ale i wojny, która to miała zdolność przemieniania ludzi w dziki, a jej wierzchowcem był dzik Hildisvin.

Zwierzęta Totemiczne są duchowymi archetypami wszystkich gatunków zwierząt, pełniąc rolę patronów, duchowych opiekunów i medium komunikacji między Królestwem Zwierząt, Dominium Duchów i ludźmi.

Od zarania dziejów duchy zwierząt towarzyszyły ludziom w ich wędrówce, próbując im pomóc połączyć się z tym światem, by sprawnie korzystać z praw natury, żywiołów i swoich zwierzęcych właściwości. Niektórzy wierzą, że duchy zwierząt pomogły mężczyznom i kobietom zrozumieć ich możliwości polowania, odkrywania, tworzenia, pływania, budowania i ewolucji w ogóle.

W końcu nie jest rzadkością widzieć wielkich nauczycieli, filozofów, alchemików i naukowców, którzy obserwują naturę i reakcje zwierząt, aby stworzyć coś bardzo przydatnego w życiu ludzi. Wielu spirytualistów, szamanów, magów i czarownic nadal wierzy, że każdy człowiek ma przynajmniej jednego przyjaznego zwierzęcego ducha, zwanego zwierzęciem totemicznym, które pomaga mu połączyć się z tym materialnym światem. Czarownice nazywają takie zwierzęta Chowańcami lub zwierzętami mocy, ale to mniej więcej tak samo.

Odkąd koty zostały udomowione zadziwiają nas swoimi umiejętnościami, energią i mocą. Na przestrzeni stuleci osiągnęły szczególną więź z ludźmi. Ich symbolika przeniknęła wiele starożytnych i współczesnych kultur na całym świecie, a na szczególne miejsce zasłużyły czarne i białe koty.

Obecnie koty są częścią naszego codziennego życia i dla wielu są inspirującym zwierzęcym totemem. Koty jako przewodnicy są bardzo dobrymi pomocnikami dla tych, którzy muszą odnaleźć odwagę, aby móc poradzić sobie z obawami i przeciwnościami losu. Kiedy obserwujemy te zwierzęta widzimy, że cechuje je niezwykła elastyczność i zwinność. Dlatego bez względu na sytuację, zawsze będą w stanie spaść na cztery łapy. Kot sam w sobie jest potężnym symbolem całości i jedności. Jakie więc szczególne znaczenie przybrały białe i czarne koty na przestrzeni dziejów?

Owca jest jednym z najbardziej życzliwych i spokojnych zwierząt udomowionych, która od dawien dawna odgrywa ważną symboliczną rolę. Ssak ten uosabia prostotę, życzliwość i uczciwość, a obecność jego zwierzęcego ducha w naszym życiu zapowiada naukę niewinności i wrażliwości.

Ten nadzwyczajny ssak był jednym z pierwszych udomowionych przez człowieka stworzeń na świecie. Uważa się, że ludzie rozpoczęli proces udomowienia tego gatunku między 11 000 a 9 000 rokiem przed naszą erą w Mezopotamii. Jako że owca obecnie jest przede wszystkim zwierzęciem domowym, to ludzie nadają jej środowisko, w którym żyje i się porusza, jednak istnieją populacje owiec żyjących dziko. W porównaniu do swoich udomowionych odpowiedników, dzika owca preferuje regiony górskie lub pagórkowate.

Na całym świecie można znaleźć wiele różnych ras owiec, które znajdują się wszędzie tam, gdzie bytują ludzie. Udomowione owce hodowane są na polach uprawnych, łąkach czy pastwiskach lub innych terenach pokrytych dużą ilością zielonej trawy, która jest głównym źródłem pokarmowym tych niezwykłych stworzeń. Wszystkie rasy owiec posiadają jedną charakterystyczną cechę, czyli gęste futro nazywane wełną, które należy regularnie strzyc, z tego względu, że wełna rośnie bardzo szybko. Niestrzyżone pokrycie mocno obciąża zwierzę i gromadzi brud.

Gabaryt dorosłego słonia sięga około 6000 kg. Tak samo ogromna jak słoń, jest jego moc. Pielęgnuje swojego podopiecznego, rodzinę i bliskich, przynosi siłę oraz przypomina cel życia. Energia jaką emanuje słoń, bije opanowaniem, honorem i majestatyczną królowością.

Słonie jako zwierzęce totemy symbolizują przede wszystkim siłę, niezłomność oraz dumę. Chociaż ich rozmiary są niewyobrażalne, posiadają spokojną postawę i miękkie, opiekuńcze uosobienie. Poruszając się jak królowie po równinach Afryki i Azji, unoszą w powietrzu swój autorytet.

Tryb życia wielkiego zwierzęcia

Siła fizyczna i wytrzymałość słonia jest olbrzymia. Żadne zwierzę poruszające się na lądzie nie może dorównać jego sile. W podejmowaniu decyzji kieruje się mądrością – z powodu pamięci, ponieważ jest znakomita. Zapamiętuje obrazy miejsc, zdarzenia i inne stworzenia, a także wszystkie skupiska traw, zbiorniki wodne i trasy, którymi wędruje. Słonie poruszają się stadami, cała gromada podąża pewnym powolnym krokiem za samicą. Niezależnie od wieku nawzajem opiekują się swoją gromadą. Pilnują młodych przed atakiem drapieżców, bądź starych podczas podróży. W stosunku swoich towarzyszy są delikatne i opiekuńcze, a w momencie zagrożenia niebezpieczne i stanowcze. Kochające i lojalne słonie, ryzykują życiem dla swojej grupy rodzinnej. Nie wstydzą się okazywania uczuć. Ronią łzy w momencie śmierci członka stada lub rozbrzmiewają swoje pieśni za pomocą trąb w chwili narodzin nowego życia.

Piękne, subtelne i delikatne, a zarazem zdumiewająco mocne. Motyle są jednym słowem niezwykłe. Mało które zwierzęta zachwycają swoim wyglądem w świecie natury, tak jak te owady. Majestatycznie unoszące się w powietrzu, motyle rozsiewają swoją magię i zapowiedzi wszelakich zmian.

Motyle należą do olbrzymiej gromady owadów, liczącej blisko 200 tysięcy gatunków różnorodnych odmian. W samej Polsce opisano już około 3200 różnych gatunków motyli. Wielki motyli świat jest niezwykle różnorodny, począwszy od rozmiarów i kształtów osobników, kończąc na rozmaitych barwach i rysunkach skrzydeł, które same w sobie są prawdziwym cudem natury. W przeciwieństwie do innych owadów, motyle nie posiadają gruczołów jadowych, nie gryzą ani nie kłują.

Cykl niezwykłej transformacji

Motyl, aby mógł stać się małym skrzydlatym cudem, musi przejść długą wędrówkę metamorfoz. Swoją drogę rozpoczyna od małego jajeczka, które w zależności od gatunku przybiera niesamowite kształty, faktury i kolory. Jego pierwszą ścieżką, która prowadzi powoli do celu jest stadium gąsienicy. Z jajeczka wykluwa się mała, miękka larwa motyla, której zadaniem jest jeść, rosnąć i gromadzić rezerwy tłuszczu. Smukłe, grubsze, owłosione, kolorowe, nagie lub z kolcami. Każda larwa z różnych rodzin posiada indywidualne cechy wyglądu i czas dalszego rozwoju. Gąsienica w trakcie wzrostu nie tylko zmienia swój rozmiar, czasem zmienia również kolor lub fakturę. Gdy osiągnie kres swoich możliwości w postaci małej gąsienicy, następuje czas na kolejną metamorfozę. Dostatecznie najedzona larwa poszukuje dla siebie odpowiedniego miejsca, aby móc dobić do brzegu swojej podróży. Lokuje się ona w zimnej jamce, pod bezpiecznym liściem, lub na płaskim podłożu i samodzielnie tworzy sobie kokon, w którym dojdzie do najważniejszej przemiany. Powoli zmienia się, z wiecznie jedzącej gąsienicy w zastygłą poczwarkę. Takie stadium może trwać od kilku dni, do nawet kilku lat. Z biegiem czasu, pozostawiona bez ruchu poczwarka przechodzi niezwykłą przemianę, powoli formułuje się z niej niezwykły motyl. Wylęg w pełni ukształtowanego owada zachodzi w kilka minut. Jednak, zanim wyfrunie w powietrze, musi poczekać, aż chitynowy szkielet przeschnie i wyprostują się skrzydła. Po tym zabiegu z małego jajeczka powstaje przepiękny motyl, który zachwyca oczy, unosi się z lekkością w powietrze i zapyla kwiaty.