Obecność gołębia jest silnie powiązana z miastami i obecnością człowieka. Od zarania dziejów można znaleźć o nim wzmianki w wielu kulturach, religiach czy systemach wierzeń. Uważa się, że gołąb reprezentuje miłość, łagodność, poświęcenie, pokój i łaskę. Wkraczając do naszego życia pomaga nam oczyścić się z traum przechowywanych w pamięci oraz pomaga odnaleźć nam miłość i spokój.

Z pewnością każdy z nas miał okazję zobaczyć lub nawet nakarmić gołębia. Ptak ten jest powszechnie znany w całej Polsce. Gołąb widywany i zamieszkujący miasta naszego kraju to ptak, który nazywany jest gołębiem miejskim. Pochodzi on od dzikiego gołębia skalnego zasiedlającego niegdyś południową Europę, Azję i północną Afrykę. Możemy spotkać gołębia o wielu kolorach. Powodem takiej różnorodności jest mieszanie się różnych ras gołębi domowych z gołębiami skalnymi. Upierzenie jakie dostrzeżemy może być całkowicie lub częściowo białe. Niekiedy pióra gołębia mają barwę brązową, a nawet czarną. Jednak najpopularniejszym wzorem ptasich piór są odcienie szarości i dwa charakterystyczne paski na skrzydłach. U gołębi miejskich nie występuje dymorfizm płciowy, oznacza to, że samiec i samica zasadniczo nie różnią się między sobą. Długość ciała tego ptaka wynosi około 30-35 cm, masa ciała natomiast nie przekracza 400 g. Jest to niewielkie zwierzę, które żywi się nasionami, bardzo często dokarmiane jest przez ludzi. Ciało gołębia jest dobrze przystosowane do warunków zewnętrznych, to jest jeden z głównych powodów dla którego ptak ten jest tak powszechny na całej planecie. Bez problemu dostrzeżemy gołębia w każdym zakątku planety, prócz Antarktydy, ponieważ jest to towarzyskie zwierzę, które nie boi się ludzi.

Każda żywa istota jest energią. Najbardziej gęsta część energii to nasze ciało fizyczne. Możemy je zbadać wszystkimi zmysłami. Ale energia to nie tylko nasze ciało. Jej pole rozciąga się jeszcze daleko poza nim. Jeśli nie jesteśmy wrażliwi na energię i nie pracujemy z nią, to na pierwszy rzut oka nie jesteśmy w stanie jej poczuć. Ta część energii – to aura.

O oczyszczaniu aury możesz przeczytać tutaj, natomiast dziś skupimy się na tym, jak utrzymywać swoją aurę w nienagannym stanie, gdy mamy do czynienia z Wampirami Energetycznymi.

Jeśli w swoim otoczeniu masz ludzi, którzy dosłownie wysysają z ciebie energię, powinieneś praktykować oczyszczanie aury regularnie. Jeśli oczywiście możesz, zerwij kontakt, bo przebywanie w towarzystwie osób o niskich wibracjach nikomu nie służy. Gorzej, jeśli nie możesz się zupełnie odciąć, bo wampirem okazuje się ktoś z bliskiej rodziny. Wtedy konieczna jest częsta praktyka. Kontakt z wampirem energetycznym jest silnym połączeniem – to tak, jakby miał klucz do twojej energetyki i wchodził w nią bez pukania.

Przebywanie z osobami o niskich wibracjach – a właśnie takie mają wampiry – może grozić niskim poziomem samopoczucia. Jeśli więc czujesz się ospały, pesymistyczny, nieszczęśliwy, przybity, to warto wprowadzić do swojego życia rytuały, które pomagają oczyścić się z niskich energii.

Palo Santo (Bursera Graveolens), nazywane przez Hiszpanów Świętym Drzewem, rośnie obficie w Ameryce Południowej. Dziś niemal każda rozwijająca się duchowo osoba je kojarzy, przez wzgląd na jego liczne właściwości, działające na ludzi na planach fizycznym i metaficzycznym, przynosząc ulgę ciału i duszy. Tutaj dowiesz się czym jest Palo Santo, jakie ma właściwości i jak go używać.

Historia

Pierwsze wzmianki na temat Świętego Drzewa można odnaleźć w przekazach pochodzących z czasów plemienia Inków. Od zarania dziejów jest istotnym elementem praktyk szamańskich, ceremonii, rytuałów i medytacji. W ostatnich czasach zrobiło się o nim dość głośno między innymi dlatego, że stanowi ważną cześć ceremonii Ayahuaski.

Właściwości

Palo Santo doskonale sprawdza się w pracy z negatywnymi energiami. Jego moc sprawia, że wszystkie energie, które nie są sprzyjające ani dla nas, ani dla osób z naszego najbliższego otoczenia, opuszczają nas podczas okadzania mieszkania. Z pomocą Świętego Drzewa można również oczyścić aurę. Natomiast jego właściwości uziemiające w połączeniu z oczyszczającymi, doskonale wpierają ceremonię Ayahuaski.

Jeśli przeczytałeś tytuł artykułu i poczułeś, że to o tobie, to prawdopodobnie masz rację. To jeden z darów jaki ma empata, o których więcej przeczytasz za chwilę. Wielu empatów nie wie, że istnieje takie pojęcie, i że opisuje ono niezwykłe cechy, którymi taka osoba się charakteryzuje. Wielu „niezdiagnozowanych” empatów myśli, że jest z nimi coś nie tak. Na szczęście jest wręcz odwrotnie.

Po zapoznaniu się z poniżą listą odczujesz głęboką ulgę. Wreszcie zrozumiesz kim naprawdę jesteś, ułożysz to sobie i poczujesz swoją prawdziwą wartość. Znajdziesz  odpowiedzi na pytania dlaczego czułeś się w określony sposób przy niektórych ludziach lub w określonych miejscach, dlaczego wiesz rzeczy, których nie powinieneś, i dlaczego odczuwasz bardziej emocjonalny i fizyczny ból niż inni.

Om lub Aum to pierwsza sylaba wymawiana przed każdą hinduską (i nie tylko) mantrą lub hymnem. Żadna medytacja nie jest kompletna bez intonowania tego pomyślnego dźwięku. Żadne imię Boga nie jest kompletne bez powiedzenia Om przed nim. Ale co tak naprawdę oznacza ta sylaba? Dlaczego uważa się ją za świętą?

Om jest często opisywana jako źródło wszystkiego. Pisma religijne mówią, że Om to nic innego jak ostateczna i najwyższa moc. To „Pranava” lub dźwięk, który rządzi „Praną” lub życiem w naszych duszach.

To teraźniejszość, przeszłość i przyszłość. Om jest dźwiękiem, który jest wszechobecny, wszechmocny i jest wszędzie wokół nas.

Yantra (słowo to pochodzi z Sanskrytu) jest mistycznym diagramem występującym głównie w tantrycznej religii indyjskiej. Yantry, bo jest ich wiele, wykorzystywane są do kultu bóstw w świątyniach lub w domu, jako talizman lub pomoc w medytacji.

W sanskrycie klasycznym Yantra oznacza „instrument, pomysłowość, aparatura”. I jest to właśnie instrument, który pomaga nam skontaktować się z wyższym wymiarem, daną jakością bóstwa czy planety, której na tę chwilę potrzebujemy.

W Yantry wpisane są mantry czyli sylaby, w istocie „formy myślowe”, które wywierają swój wpływ na energię poprzez wibracje dźwiękowe.

Yantry są zwykle związane z konkretnym bóstwem i są wykorzystywane w medytacjach, jako ochrona przed szkodliwymi wpływami, do rozwoju szczególnych możliwości, przyciągania bogactwa i sukcesu, itp. Są one często wykorzystywane w codziennych rytualnych praktykach, noszone jako talizman lub stosowane jako pomoc w medytacji.

Symbol, o którym niewiele wiemy – talizman Vegvisir jest owiany tajemnicą, co sprawia, że jeszcze chętniej po niego sięgamy – na papierze, w formie talizmanu czy tatuując na ciele. Ze źródeł wiemy tylko tyle, że istniał i że był runicznym kompasem dla tych, którzy wracali do domu. Czy współcześnie Vegvisir pomoże w odnalezieniu duchowej drogi do domu? Czy posiadanie symbolu runicznego w jakikolwiek sposób wpływa na postrzeganie celu życiowego? Czy wzmacnia połączenie z duszą?

Vegvisir (wymawiane: Vegg-vee-seer) to symbol drogowskazu. Mówi się, że Vegvisir jest “tym, co pokazuje drogę”. Miał pomagać w dotarciu do celu mimo niesprzyjających zjawisk pogodowych. Oprócz symboliki runicznego kompasu, miał również głębokie znaczenie duchowe. To symbol pochodzący z islandzkiego dziewiętnastowiecznego manuskryptu Huld na temat tradycji ludowych. Talizman ten, został tam wspomniany zaledwie jednym zdaniem: “ten, kto ma ze sobą symbol Vegvisir, nie zgubi się pomimo burzy czy złej pogody, nawet jeżeli nie zna drogi”. Symbol kojarzony jest z Wikingami, jednak nie zostało udowodnione to, że był przez nich uznawany. Fakt, że informacja o Vegvisir znajduje się w rękopisie Hulda nie jest gwarantem na to, że przedchrześcijański naród oraz ludy germańskie wiedzieli cokolwiek na jego temat.

Kolejnym źródłem, w którym możemy znaleźć o nim informacje, jest księga zaklęć Galdrabok, która zawiera losowo skompilowane czary, a także wiedzę o germańskich bogach i kosmologii.

Pradawne ludy skandynawskie mocno wierzyły w integrację rzeczywistości z istotami z legend i mitów. W ich świadomości nie istniała granica oddzielająca świat materialny od duchowego. Bogowie i magiczne istoty, stanowiły nieoderwalną część zwykłej codzienności i przebiegu życia wszystkich wikingów. 

Wiedza dotycząca obrzędów, praktyk magicznych i wyznania Wikingów opiera się głównie na źródłach pisanych, legendach oraz zwykłych przypuszczeniach. W dawnych państwach skandynawskich ludność stanowczo wierzyła w legendy czy mity. Przeciętny człowiek nie miał pojęcia jak przeciwstawiać się magicznym istotom i zjawiskom, które mógł napotkać podczas wędrówki. Dlatego powstawały tak liczne osady. Ze światem zewnętrznym kontaktowano się głównie podczas wypraw wojennych lub handlowych, a rolę łączników z codzienną rzeczywistością przejęli handlarze, czarownicy i kapłanki. To właśnie oni opanowali wiedzę, która pozwalała im na walkę z siłami zła.

Życie w szaleńczym tempie, przebywanie w miejscach, których nie lubimy lub wśród ludzi, którzy wiecznie narzekają i psują nam humor, nie sprzyja utrzymywaniu się na wysokiej wibracji. Istnieje jednak wiele prostych technik, które pozwolą nam odzyskać radość życia i szczery uśmiech na twarzy. Mimo wszystko. Oto dziesięć sposobów na podniesienie wibracji. 

1. Wyraź wdzięczność.

Pomimo trudnych momentów i chwil zawahania, w życiu każdego z nas jest wiele aspektów, za które mamy powody do wdzięczności. Warto je sobie uświadomić i z całych sił poczuć, jak nam z nimi dobrze. Począwszy od tego, że mamy dach nad głową, poprzez towarzystwo ludzi, których uwielbiamy, jak również obecność w naszym życiu wszystkich rzeczy, które nas cieszą. Wypisz sobie taką listę i pozwól sobie, by wdzięczność popłynęła prosto z serca, uśmiechnij się szeroko do każdego aspektu, który budzi w Tobie wdzięczność. Warto robić to ćwiczenie każdego dnia, uczynić z niego część swojej praktyki. Z czasem zaczniesz dostrzegać, że potrafisz też dziękować za trudne doświadczenia czy porażki, ponieważ pozwalają się rozwijać.

Czakra korzenia jest położona u podstawy kręgosłupa, pomiędzy odbytem a genitaliami. Ma najniższą częstotliwość spośród wszystkich czakr, wiąże nas z siłą grawitacji i materialną egzystencją. Jej energia kieruje się w stronę ziemi i koresponduje z czakrą korony, która swój kielich otwiera ku niebu. Poznaj pięć łatwych i praktycznych sposobów przekształcania i równoważenia osłabionej czakry podstawy.

Gdy energia czakry korzenia nie jest w harmonii, może powodować wiele problemów, takich jak:

• odrętwiałość
• lęk przed kontaktami z innymi
• permanentny brak poczucia bezpieczeństwa
• chroniczny stres
• niska samoocena
• bojaźliwość
• brak życiowej energii

Jak zmieniać własną rzeczywistość? W jaki sposób rozruszać energię, wpuścić do swojego życia coś nowego i otworzyć się na ciekawe, nieznane doznania? Istnieje prosty sposób na to, aby rozpuścić mury i każdego dnia zapraszać nowe energie do własnego życia. Poznaj pytania kwantowe.

To dzięki fizyce kwantowej…

Kiedy weźmiemy pod lupę fizykę kwantową, zauważymy, że przyszłość daje niezliczoną ilość możliwości na długo przed tym, zanim do nas dotrze. Możliwości biorą się z działania fali, która wybrzusza się, aby skierować energię  w inne miejsce. Każdorazowe podjęcie decyzji sprawia, że fala ulega załamaniu.

Komunikujemy się ze wszechświatem na wiele sposobów. Na niektóre metody Wszechświat reaguje lepiej, inne odbiera bo musi. Źródło z największą ochotą odpowiada na… pytania otwarte. Są one znacznie bardziej elastyczne i nie nakierowują na konkretny efekt, tak jak proszenie, błaganie czy intencja. Nie mogą zawierać postawionej tezy, oraz nie powinny zamykać drogi. Pytania kwantowe to idealny sposób na rozruszanie energii wokół siebie i otwarcie się na nowe możliwości.

Symboliczne znaczenie renifera wykracza daleko poza Święta Bożego Narodzenia, chociaż szczególnie o tej porze roku, zwierzę to kojarzy nam się z saniami Mikołaja i ozdobami świątecznymi. Jako totemiczne zwierzę, renifer reprezentuje bezpieczne wędrówki, siłę i wytrzymałość. Kiedy zjawia się w naszym życiu, uczula nas na komunikację i pomaga w duchowej transformacji.

Renifer jest półudomowionym stworzeniem. W niektórych częściach świata jest to zwierzę domowe, pomagające człowiekowi w wielu pracach gospodarczych i przenoszące ciężary. Dziko żyjącego renifera znajdziemy chociażby w Ameryce Północnej. Ssak ten pochodzi z rodziny jeleni. Renifer, niekiedy nazywany jest karibu. Renifer w rzeczywistości jest rogatym stworzeniem, gdzie zarówno męski osobnik, jak i żeński, posiada obfite poroże. Zwierzę to żyje w bardzo trudnych warunkach. Dzięki Matce Naturze doskonale przystosowało się do chłodnych klimatów i skalistych terenów. Nos renifera został zaprojektowany tak, aby umożliwiać życie na mroźnej północy. Swoim kształtem i rozmiarem ogrzewa zimne powietrze zanim dotrze ono do płuc. Dzięki temu, temperatura ciała stworzenia nie spada. Ponadto włos na ciele jest miękki i pusty, całe futro posiada dwie warstwy, w ten sposób renifer zapewnia sobie dodatkową ochronę termiczną. Na uwagę zasługują również kopyta ssaka, które zmieniają swoją grubość i kształt zależnie od pory roku. Latem kopyta renifera rozszerzają się i stają się miękkie, podobne do gąbki. Struktura ta pozwala utrzymać się zwierzęciu na delikatnej, rozmrożonej i przesiąkniętą wodą ziemi. Zimowe warunki jakie panują w naturalnym środowisku reniferów, wymagają już innego stylu podbicia kopyt. W tym sezonie twardnieją i kurczą się. Dzięki powstałej przerwie na środku kopyta, renifer może pozostać na śniegu i rozkopywać zamarzniętą ziemię w poszukiwaniu jedzenia. Renifer jest również jedynym ssakiem, który widzi światło ultrafioletowe. Ta podwyższona wrażliwość pozwala mu lepiej widzieć w świetle arktycznego klimatu.

Bóg zaczerpnął garść wiatru południowego i dmuchnął na niego swoim oddechem i tak stworzył konia…

Jeżeli rozpatrujemy Królestwo Zwierząt w kategoriach wkładu w rozwój cywilizacji człowieczej, to z pewnością koń jest na pierwszym miejscu. Asystował człowiekowi pierwotnemu w codziennym życiu, sztuce, wierzeniach. Spotykamy jego wizerunek w pierwotnych jaskiniach, w których rodziły się pierwsze plemiona. Pojawia się w świętych księgach, mitologiach, legendach i apokryfach praktycznie każdej cywilizacji i kultury. Był więc nie tylko codziennym partnerem, ale także mistycznym symbolem.

W kulturze Celtów koń był zwierzęciem totemicznym, czczonym na równi z wieloma bóstwami. Łączyli oni konia głównie z wojną, zawsze w kontekście zwycięstwa i triumfu. Był dla nich symbolem podboju i ekspansji terytorialnej. Wojowników i ich wierzchowce łączyła głęboka duchowa więź, ale w tradycji celtyckiej koń był nie tylko ich atrybutem.

Mityczne stworzenie jakim jest jednorożec posiada magiczną symbolikę. Jego róg jest znany każdemu ze swoich niezwykłych sił. Przychodząc do nas, jednorożec przypomina nam o naszej wewnętrznej mocy, celu naszej duszy i magii, która kryję się w każdym z nas.

Jednorożec to mityczny biały koń z rogiem na środku czoła. Opis ten jest zgodny ze starszym folklorem i naszym nowoczesnym obrazem zwierzęcia. Jednak niektórzy myśląc o jednorożcu wyobrażają go sobie zupełnie inaczej. W wielu mitach jednorożec przybiera różnorodne kształty. Jeden z najpopularniejszych opisów prezentuje ów zwierzę jako jelenia z głową i grzywą konia, oczywiście z rogiem na czole. Jednak mity i legendy łączy jedno: duchowe zwierzę jednorożca jest bardzo rzadkie, jest to jedno z najbardziej magicznych, znanych stworzeń na całym świecie. Według nirktórych opisów z łatwością może poruszać się między światami, jest również mistrzem zmiany kształtu, może stać się kimkolwiek zechce. Fascynacja tym zwierzęciem jest wręcz światowa, jednorożec pojawia się w filmach, książkach dla dzieci, naszych snach i wyobraźni.

Malutkie stworzenie jakim jest mrówka posiada ogromną symbolikę i znaczenie w świecie duchowym. Mrówka stała się symbolem siły, pracowitości, uczciwości, jedności, jak i determinacji. W naszym życiu pojawia się zazwyczaj, aby przypomnieć nam, że w życiu nic nie przychodzi łatwo i bez wysiłku.

Mrówki żyją prawie w każdym zakątku Ziemi. Są szczególnie rozpowszechnione w lasach tropikalnych, gdzie mogą stanowić nawet połowę wszystkich owadów żyjących na danych terenach. Na całym świecie występuje ponad 10 000 znanych nam gatunków mrówek. Mrówki na pozór wydają się zwykłymi owadami, jednak posiadają pewne wyjątkowe zdolności.

Dysponują na przykład niesamowitą siłą, biorąc oczywiście pod uwagę ich bardzo mały rozmiar, która pozwala im unieść blisko 20-krotność własnego ciężaru. Kolejną ich niezwykłą cechą jest brak płuc. Tlen dostaje się przez maleńkie otwory w całym ciele, również przez nie ulatnia się dwutlenek węgla.

Mrówki są stworzeniami społecznymi, co oznacza, że żyją w dużych koloniach lub grupach. W zależności od gatunku, kolonie mrówek mogą składać się nawet z miliona osobników. Żyją zazwyczaj w zorganizowanych zbiorowiskach gniazdowych, które mogą znajdować się pod ziemią, w kopcach na poziomie gruntu lub na drzewach. W kolonii występują najczęściej cztery rodzaje mrówek: królowa, pracownice, samce oraz mrówki-żołnierze. Każda z grup posiada określone zadania, które wykonywane są z wielką starannością i sumiennością.

Owady te komunikują się między sobą za pomocą wydzielanych środków chemicznych, które służą do ostrzegania przed niebezpieczeństwami lub wyznaczają drogę do obiecującego źródła pożywienia. Zwykle żywią się nektarem, nasionami, grzybami czy owadami. Jednak niektóre gatunki są bardziej drapieżne i spożywają nawet małe gady, ptaki i ssaki.

Smoczy totem jest jednym z najstarszych i najpotężniejszych zwierzęcych totemów, którego symbolika reprezentuje ogromny zakres cech, atrybutów i emocji. Jest także posłańcem magii i równowagi, zachęca nas byśmy wykorzystywali naszą psychiczną naturę i zobaczyli świat oczami, które dostrzegą ukryte tajemnice i cuda.

Ludność z wielu przeróżnych kultur na całym świecie postrzega smoka jako tajemnicze i bardzo potężne stworzenie. Postać smoka pojawia się w wielu mitologicznych opowieściach, jak i legendach. Przez wieki to mityczne stworzenie było inspiracją i motywacją do pisania książek, wierszy, jak i tworzenia filmów. Zazwyczaj smok kojarzy się nam z niebezpieczeństwem i wywołuje w nas strach. Mimo to smoczy duch jest powszechnie szanowany na całym świecie i uznawany za symbol przetrwania.

Czym jest merkaba? Światłem? Pojazdem kosmicznym? Czymś dostępnym dla każdego, czy tylko dla wybrańców? Merkaba to pojazd świetlny, który przypomni nam naszą boskość i pozwoli odkryć rzeczywistość wielowymiarową.

Czym jest merkaba

Jest wiele jej definicji i opisów. Merkabę można określić jako ideologię parareligijną i ezoteryczną opartą o zasady „świętej geometrii” i kabały. O merkabie pisze Biblia, Księga Henocha, Koran, Egipska Księga Zmarłych, a zatem nie jest ona nowością New Age, odkrytą w czasach przebudzenia. Merkaba znana jest jako pojazd wniebowstąpienia, Biblia odnosi go do Ezechiela, który wstąpił do nieba.

Sama w sobie, merkaba jest żyjącym polem energetycznym człowieka; polem światła, generowanym do tworzenia konkretnych geometrycznych form, które dotyczą jednocześnie ducha i ciała. Merkaba to również pojazd energetyczny, który może wskazać nam drogę do innych, nowych planów rzeczywistości. To narzędzie, które pomaga ludziom wydobyć ich pełny potencjał. Jest krystalicznym polem energii, które składa się z konkretnych figur świętych geometrii. To one dostroją razem: umysł, ciało i serce.

Merkaba wiruje z prędkością światła. W pełni aktywowana wygląda jak struktura galaktyki. Umożliwia nam doświadczenie rozszerzonej świadomości i przywraca dostęp oraz pamięć o nieskończonych możliwościach naszej istoty. Można śmiało powiedzieć, że to ona jest aktywatorem boskości w nas. Aktywacja tego pola światła otwiera przed nami olbrzymie możliwości: od samouzdrawiania przez uzdrawianie innych, do możliwości przejścia w wyższe wymiary wibracyjne.

Anahata – przestrzeń serca, nasza czwarta czakra. Rozpoczęliśmy niedawno nową Erę Wodnika, z którą wiążę się również energetyczne przejście od aktywności czakry splotu słonecznego do czakry serca. To idealny moment, by popracować nad harmonią w sobie.

Czakra serca umiejscowiona jest w okolicy serca, symbolizuje ją kwiat lotosu z dwunastoma płatkami i kolorami zielonym, złotym i różowym. Odpowiada ona za poczucie bezwarunkowej miłości, udane relacje z innymi, łatwość przebaczania, wrażliwość na piękno, przyzwalanie sobie na dawanie i branie z radością. Ogromny wpływ na tę czakrę mają nasze myśli z obszaru tematów o miłości, przebaczaniu i relacji z innymi. Pracując z nią, możemy odkryć też jej bogaty potencjał do uzdrawiania siebie i innych.

Czakra Splotu Słonecznego w sanskrycie zwana jest Manipura, czyli Lśniący Klejnot. Poznaj sprawdzone sposoby na zharmonizowanie trzeciej czakry i cieszenie się życiem w harmonii, spełnieniu i dostatku.

Czakra splotu słonecznego, trzecia od dołu, położona jest pomiędzy pępkiem a podstawą mostka. Powiązana jest z żywiołem ognia, zmysłem wzroku, kolorem żółtym, planetami Merkurym i Słońcem. Symbolizuje ją kwiat lotosu z dziesięcioma płatkami. Odpowiada za naszą witalność, wewnętrzną motywację, łatwość realizacji marzeń, równowagę emocjonalną, radość, obfitość, poczucie mocy.